Foamstars: Een unieke mix van strategie en plezier in third-person PVP-schieten
Foamstars, met zijn eclectische soundtrack en levenloze artistieke stijl, heeft de genegenheid gewonnen van velen als een third-person PVP shooter game.
Net als in de korte maar intense singleplayer-campagne, waarin je je ongemakkelijk voelt met de indeling, speel je als een Foamstar: een persoon die in staat is schuimachtige lichaamsvloeistoffen uit te stoten om deel te nemen aan het Foamsmash-toernooi, een reeks competitieve evenementen in de Las Vegas-achtige stad Basvegas. Bovendien wordt deze meedogenloos harde realiteit nooit echt uitgelegd, maar het stelt je wel in staat om de grond te bedekken met bubbelkogels, waardoor het terrein van elke arena verandert en je coole acties kunt uitvoeren zoals schuimheuvels bouwen om op tegenstanders te springen of ze van een doelwit te isoleren.
Zodra je genoeg schade hebt toegebracht om je tegenstanders af te koelen, worden ze bedekt met schuim, waardoor ze bijna onbeweeglijk zijn totdat je naar hen toe rent om de klus te klaren. Omgekeerd, als je teamgenoot helemaal bedekt is met bubbels en hulp nodig heeft, kun je naar hem toe rennen om hem te reviven van de rand van de dood—of beter gezegd, van het bevriezen. Deze kleine mechaniek creëert een andere wereld door agressief spel aan te moedigen en te belonen.
"Smash the Star" is gepositioneerd als de kernmodus van Foamstars en is dus altijd beschikbaar om te spelen, terwijl de andere twee standaardopties, "Happy Bath Survival" en "Rubber Duck Party," elk uur rouleren. Happy Bath Survival is ongetwijfeld de meest unieke modus die Foamstars aanbiedt: teams worden in tweeën verdeeld, waarbij de helft van elk team het tegen elkaar opneemt in een ingekorte versie van Smash the Star, terwijl de andere helft van elk team schuim van bovenaf op de kaart smeert. Het terugbrengen van de deathmatch tot een twee-tegen-twee confrontatie en het verlengen van de respawntijd creëert een zwaarder, spannender duel, maar teamgenoten blijven continu water op het slagveld spuiten. Het schuim voegt een zeer interessante laag toe aan deze modus omdat je het kunt gebruiken om je tegenstanders te verstoren, te verdedigen, een toren voor je teamgenoten te bouwen of gewoon te voorkomen dat een ander team te veel terrein inneemt.
Wat betreft "Rubber Duck Party," deze modus is een zeer aantrekkelijke en competitieve torencontrolemodus uit Splatoon. Door elementen van king of the hill en capture the flag te combineren, moeten jij en je team een klein gebied bovenop de eend controleren en deze dan naar de basis van de tegenstander rijden. Je moet in een klein, verhoogd en kwetsbaar gebied bovenop de kop van de eend staan om deze te veroveren, wat een risicovolle plek is omdat je bijna de hele kaart blootstelt en vrijwel zeker een barrage van schuim ontvangt. Als je de inzet wilt verhogen, kun je de "circle" knop op de PS5-controller ingedrukt houden terwijl je team de eend controleert, waardoor je een korte dans kunt uitvoeren om de snelheid te verhogen. Hoewel Foamstars geen punten wint voor originaliteit door deze modus nauwkeurig te repliceren, blijft het een echt klassieke, beproefde modus die hier net zo leuk is.
In tegenstelling tot de sombere voorgangers van Foamstars bieden alle drie de speltypen verschillende gerankte modi. Bovendien kunnen singleplayer- en team-gerankte games vanwege onnodige tijdsbeperkingen niet gelijktijdig worden gebruikt.
Elke modus heeft zijn eigen unieke set kaarten, in plaats van een groot aantal kaarten die licht aangepast zijn op basis van de modus die je speelt, wat zowel een voordeel als een nadeel is voor Foamstars. Aan de ene kant garandeert het dat elke wedstrijd wordt gespeeld in een omgeving die specifiek is ontworpen rond de mechanieken van die modus—bijvoorbeeld de Fusion Roller Coaster Kingdom-kaart, waar je rubberen eenden moet veroveren op hoge achtbaanbanen, waardoor je creatief moet zijn als je een voordeel of voorsprong op andere teams wilt krijgen. Aan de andere kant heeft elke modus slechts drie tot vier beschikbare kaarten, en de beperkte opties zorgen ervoor dat ze snel saai worden. Ter vergelijking voelen sommige van Foamstars' grotere kaarten ook leeg aan. Wanneer schuim op de grond geen onderdeel is van het doel, overschatten de brede banen en open ruimtes de snelheid van schuimophoping, waardoor veel kaartcentra veranderen in niemandsland in plaats van schuimslagvelden.
Foamstars heeft acht unieke personages, en hoewel elk personage ten minste unieke sterke en zwakke punten heeft die diversiteit aan de line-up toevoegen en verschillende speelstijlen bedienen. Soa, de popidoolmascotte van Foamstars, heeft een grote mobiliteit dankzij haar vermogen om te springen en te ontwijken, waardoor ze veilig offensieve wedstrijden kan voeren. Aan de andere kant heeft Tonix een slechte mobiliteit maar kan hij een aanzienlijke hoeveelheid schuim neerleggen om teamgenoten te helpen, betere voordelige posities te creëren of zelfs torentjes op te zetten ter ondersteuning.
Als je niet geïnteresseerd bent in PVP-wedstrijden, kun je ook missies ondernemen met maximaal drie andere spelers om Basvegas te redden van de aanvallen van schuimschurken, die meestal neerkomen op schietgalerij-achtige horde-modi. Interessant genoeg voegen de multiplayer-versies van deze missies Roguelike-voortgang toe tussen rondes, waardoor je kunt bouwen rond de sterke en zwakke punten van personages op zeer bevredigende manieren, waardoor je het gevoel krijgt dat je het systeem doorbreekt terwijl je toch uitdagingen ondervindt. Ondanks de eenvoudige opzet, met golf na golf vijanden die op je afkomen in dezelfde saaie vierkante arena zonder variatie behalve het schuim dat jij en je teamgenoten neerleggen, is de multiplayer-versie verrassend bevredigend voor je vechtbehoeften. De singleplayer-versie dient echter als het verhaalmodus van Foamstars en is zo simpel dat ik denk dat ik per ongeluk ergens in het trage menu van Foamstars een moeilijkheidsinstelling heb gemist.
Voor mij is mobiliteit het belangrijkste onderdeel van een shooter. Van de creatieve platformelementen in Splatoon tot de slimme bewapende beweging in Foamstars, al deze games hebben echt coole bewegingen.
De onverwacht boeiende gevechtsmechanieken, snelle wedstrijden en coole muziek van Foamstars trokken me aan, maar worstelen met de saaie singleplayer-inhoud en de zorgwekkende agressieve monetisatie kan de interesse geleidelijk verminderen. Ik heb ook het gevoel dat ik alles heb gezien wat het te bieden heeft, en het aangekondigde updateschema ziet er erg traag uit voor de huidige multiplayer-spelomgeving die vol zit met degelijke opties. De gerankte modi en kaarten van Foamstars kunnen spannend en genuanceerd zijn in de wedstrijd, maar de verwarrend beperkende tijdsgebonden wachtrijen eromheen bieden weinig stimulans om de ladder te beklimmen, waardoor ik geen reden heb om deze schuimgolven te berijden, hoe leuk ze ook kunnen zijn.